پس از کشته‌شدن دو سرباز اسرائیلی، محاصره، تخریب منطقه صنعتی و آوارگی خانواده‌های فلسطینی خشم شهرداری را برانگیخته است.
الخلیل، بزرگ‌ترین شهر در کرانه باختری، توجه چندانی به انتخابات پیش‌روی اسرائیل نکرده بود، تا اینکه ناگهان خود را در کانون آن یافت؛ میدانی آزمایشی برای اثبات اعتبار امنیتی بنیامین نتانیاهو پیش از رأی‌گیری.
حمله مسلحانه روز جمعه به یک ایست‌بازرسی نظامی اسرائیل که به کشته شدن دو سرباز انجامید، بازدیدهای فوری و تلویزیونی نتانیاهو و وزیر دارایی‌اش، بتزالل اسموتریچ را به همراه داشت. ائتلاف حاکم آن‌ها در شرایطی که تنها با اختلاف اندکی در نظرسنجی‌ها عقب است و دو روز تا پایان کارزارهای انتخاباتی باقی مانده، وعده انتقامی سخت و گسترده داد؛ نخست‌وزیر نیز نسبت به عملیات نظامی قریب‌الوقوع در ابعادی هشدار داد که کرانه باختری طی نزدیک به شصت سال اشغال به خود ندیده است.
ظرف چند ساعت، کل شهر دویست و پنجاه هزار نفری مسدود شد و محله «فرش الهوا»، نزدیک‌ترین نقطه به محل حادثه روز جمعه، با خاک یکسان گردید. تا بامداد روز بعد، از منطقه‌ای صنعتی که پر از تعمیرگاه‌های خودرو، یک کارخانه بزرگ سرامیک‌سازی و مشاغل دیگر بود، چیزی جز آوار به جا نماند.
هم‌زمان با فعالیت بولدوزرها در آن نقطه، منطقه دیگری در چند کیلومتری آنجا نیز به شکلی برنامه‌ریزی‌شده در حال تخلیه بود. گفته می‌شود «عین دیر بها» محل زندگی دست‌کم یکی از دو عامل حمله بوده است (که هر دو در همان صحنه کشته شدند) و ساکنان این محله بهای سنگینی پرداختند.
فهید احمرو، امام جماعت مسجد محل، حدود نیمه‌شب با صدای بلندگوهای خودروهای نظامی از خواب پرید که از ساکنان می‌خواستند برای حفظ جان خود، بی‌درنگ خانه‌هایشان را خالی کنند.
احمرو سی نفر از اعضای خانواده‌اش را در خانه خانوادگی جای داده بود. او مادر ناتوان و چند تن از نوه‌هایش را با شتاب به خانه دخترش در بخش دیگری از الخلیل برد و هنگامی که به امید برداشتن اندکی از وسایل شخصی در راه بازگشت بود، همسایه‌اش با او تماس گرفت و گفت که بازنگردد، چرا که ارتش درهای ورودی خانه را با مواد منفجره تخریب کرده است. احمرو گفت: «نمی‌دانم تا الان چه بلایی سر خانه آورده‌اند. شنیده‌ام تمام اسباب و اثاثیه را خرد کرده‌اند. تا چیزی را از دست ندهی، قدرش را نمی‌دانی؛ تازه حالا می‌فهمم از دست دادن خانه چقدر ویرانگر است.»
ظهر روز گذشته، او در بازاری در الخلیل به دنبال تهیه لباس برای نوه‌هایش بود، در حالی که امیدی به بازگشت زودهنگام خانواده‌اش از این آوارگی نداشت. او شنیده بود که خانه مسکونی‌اش به پایگاه نظامیان تبدیل شده است؛ وقتی به خانه‌اش که بر فراز تپه‌ای شیب‌دار واقع شده نگاه انداخت، چراغ‌های روشن را دید، اما اثری از زندگی در آن نبود.
شهرداری الخلیل اعلام کرد سیصد و هفتاد خانواده، شامل نزدیک به دو هزار نفر، بر اثر یورش ارتش به عین دیر بها آواره شده‌اند. با این حال، ارتش در موضع رسمی خود ادعا کرد ساکنان به میل خود محل را ترک کرده‌اند و «به غیرنظامیانی که خواهان تخلیه بودند، اجازه داده شد موقتاً منطقه را ترک کنند».
احمرو این ادعا را که اختیاری در ترک خانه داشته به تندی رد کرد و گفت: «هرگز، هرگز، هرگز؛ برای چه باید خانه‌ام را ترک می‌کردم؟»
عبدالحلیم التمیمی نیز کوشید پس از ورود ارتش در ساعت یک و نیم بامداد، در منزلش بماند. به این پیرمرد هفتاد و هفت ساله گفته شد خانواده‌اش تنها ده دقیقه فرصت دارند ملک را تخلیه کنند. او گفت: «یک افسر اطلاعاتی به من گفت اگر نروید، همان بلایی را سرتان می‌آوریم که در غزه آوردیم. ما جلوی خانه مقاومت کردیم و نرفتیم تا اینکه سه خودروی نظامی مقابل ما صف کشیدند و با زور ما را بیرون کردند.»
تا ساعت سه بامداد روز شنبه، خانواده تمیمی خانه را ترک کرده بودند. صبح روز گذشته، پرچم‌های بزرگی بر فراز خانه نصب و گرداگرد آن با تجهیزات نظامی احاطه شده بود؛ نیروهای نظامی این ویلای بزرگ را به مقر فرماندهی خود تبدیل کرده بودند.
در بیانیه رسمی ارتش برای توجیه این کوچ اجباری ادعا شد دو هزار نفر از ساکنان، متعلق به خاندان «جَعبا» هستند که ادعا می‌شود مهاجمان عضو آن بوده‌اند و پیوندهایی با حماس دارند. این ادعا تمسخر و شگفتی ساکنان عین دیر بها را در پی داشت. آن‌ها جمعیت کل خاندان جعبا را نهایتاً صد و پنجاه نفر دانستند و گفتند این خاندان هیچ پیشینه‌ای از تندروی ندارد.
تمیمی گفت: «ما خاندانی کاملاً متفاوت هستیم. مردمانی بی‌گناهیم که کوچک‌ترین ارتباطی با این رویدادها نداریم. نمی‌دانم این اقدامات را با چه هدفی انجام می‌دهند، مگر اینکه پای تبلیغات انتخاباتی در میان باشد.»
تا شب گذشته، کلیه محورهای ورودی و خروجی شهر با موانع فولادی به روی تردد وسایل نقلیه بسته بود و رفت‌وآمد تنها با پای پیاده انجام می‌شد. وسام صادی، راننده یک کامیون باربری، در حالی به یکی از پست‌های ایست‌بازرسی رسید که شیشه جلوی اتاق کامیونش خرد شده و خرده‌شیشه‌ها به چشمانش رفته بود؛ او گفت در یک تقاطع نزدیک، مورد هجوم شهرک‌نشینان قرار گرفته است.
یوسف الجعبری، شهردار الخلیل، گفت: «این یک مجازات دسته‌جمعی است. آن‌ها شهروندان را از منازلشان آواره کرده‌اند و جلوی ورود رسانه‌ها را برای بازتاب رویدادها گرفته‌اند. نتانیاهو و همراهانش از سرزمین فلسطین برای راندن اهالی آن بهره می‌برند، شهر را محاصره می‌کنند و مساجد را می‌بندند تا به مقاصد انتخاباتی خود برسند.»