دسته: سرمقاله روز

در سیزدهم سپتامبر دو هزار و بیست و شش، ماهواره‌های تجاری تصویری ثبت کردند که در نگاه اول ساده به نظر می‌رسید: پارچه‌ای بزرگ بر فراز تپه‌ای در مجموعه نظامی پارچین، در حدود سی کیلومتری جنوب شرق تهران. اما آنچه زیر این پارچه پنهان شده بود، یکی از حساس‌ترین پرونده‌های امنیتی جهان بود. تأسیسات طالقان دو، که دو بار در دو سال گذشته هدف حملات هوایی قرار گرفته و هر دو بار ویران شده بود، اکنون زیر پوششی قرار گرفته که هدف آن روشن است: جلوگیری از دیده شدن. این تصویر، در ظاهر یک اقدام مهندسی کوچک است. در واقع، یکی از گویاترین نشانه‌های راهبرد دفاعی ایران در برابر برتری هوایی رقیب است. ایران نمی‌تواند در آسمان با اسرائیل و آمریکا رقابت کند. بنابراین، زمین و زیر زمین را به میدان اصلی دفاع تبدیل کرده است. پوشش پارچه‌ای، آخرین لایه این راهبرد است. تصویر ماهواره‌ای: پارچه‌ای بزرگ بر فراز تپه‌ای در مجموعه پارچین، سپتامبر ۲۰۲۶…

بر پایه تصاویر ماهواره‌ای، گزارش‌های اطلاعاتی چندزبانه و نشانه‌های دیپلماتیک، آنچه در سپتامبر ۲۰۲۶ در جبهه‌های ایران، اسرائیل، لبنان، یمن و خلیج فارس می‌گذرد، نه یک «بحران» گذرا، بلکه یک بازآرایی استراتژیک است. در این بازآرایی، هر بازیگر همزمان در حال تسلیح برای جنگ و آماده‌سازی برای مذاکره است. اما آنچه این وضعیت را به شدت شکننده می‌کند، یک پارادوکس بنیادین است: هیچ‌کدام از طرفین خواهان جنگ تمام‌عیار نیستند، اما هیچ‌کدام نیز حاضر به عقب‌نشینی نیستند. در چنین فضایی، یک محاسبه اشتباه می‌تواند کل معادلات را به هم بریزد. بازسازی پنهان ایران و آماده‌باش کامل اسرائیل تصاویر ماهواره‌ای که در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۶ ثبت شده‌اند، نشان می‌دهد ایران یک برزنت بزرگ بر فراز بقایای تأسیسات زیرزمینی طالقان ۲ در مجموعه نظامی پارچین نصب کرده است تا فعالیت‌های بازسازی را از دید ماهواره‌ها و نظارت هوایی پنهان کند. تحلیل مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی (ISIS) که توسط دیوید آلبرایت، بازرس سابق تسلیحات هسته‌ای سازمان ملل، هدایت…

امروز در سالن بزرگ سازمان ملل، مردی پشت تریبون ایستاد که هنوز خود را ابرقدرت می‌داند، اما صدایش دیگر صدای سال‌های قبل نبود. دونالد ترامپ از «تصمیم بزرگ» درباره ایران حرف زد؛ از اینکه باید انتخاب کند میان «نابود کردن» جمهوری اسلامی یا «توافق» با آن. اما آنچه در لابه‌لای کلماتش پنهان بود، نه قدرت، بلکه نیاز بود. او گفت توافق را «بلافاصله بعد از انتخابات» می‌خواهد. این یعنی نه جنگ، نه صلح؛ یعنی سیاست تعلیق. ترامپ با محبوبیتی که به سی‌ودو درصد سقوط کرده و بنزینی که از چهار دلار گذشته، نمی‌تواند بجنگد و نمی‌تواند توافق کند. پس صبر می‌کند تا انتخابات سوم نوامبر بگذرد، به این امید که آن‌وقت یا پیروز شده و دستش بازتر است، یا باخته و دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. و در این فاصله، ایران، عربستان، اسرائیل، و تمام خلیج فارس در بلاتکلیفی نگه داشته می‌شوند. اما این بلاتکلیفی، خودش یک استراتژی نیست؛ یک خطر است. در…