منبع: +972 Magazine
در نخستین ساعات بامداد ۲۲ مارس، عمر الزعانین، ۶۰ ساله، و خانواده شش‌نفره‌اش زیر باران شدید با عجله خانه‌شان را در محله بیت‌حانون در شمال غزه ترک کردند.
پنج شب پیش از آن، زمانی که اسرائیل موجی از حملات مرگبار را در سراسر نوار غزه به راه انداخت و ۴۰۰ نفر را کشت و صدها نفر را زخمی‌کرد، ارتش بر محله الزعانین اعلامیه‌های تخلیه ریخت و آن را «منطقه جنگی» اعلام کرد و از ساکنان خواست فوراً به پناهگاه‌های شناخته‌شده در غرب شهر غزه بروند.
در حالی که بسیاری شمال غزه را به مقصد خان‌یونس ترک کردند، صدها خانواده در دانشگاه اسلامی در غرب شهر غزه پناه گرفتند؛ دانشگاهی که از زمان بمباران اسرائیل، چند روز پس از ۷ اکتبر، همچنان به‌شدت آسیب‌دیده است.
خانواده الزعانین یکی از آنها بود.
او توضیح داد: «حتی به پناه گرفتن در مدارس آنروا فکر نکردم، چون ارتش همیشه آنها را هدف قرار می‌دهد.» او احساس می‌کرد دانشگاه امن‌ترین گزینه آنهاست.
پس از چندین بار آوارگی، خانواده الزعانین تازه در جریان آخرین آتش‌بس دوباره احساس امنیت کرده بودند که به بیت‌حانون بازگشتند.
او به +972 گفت: «می‌خواستیم زمین‌های کشاورزی‌مان را کشت کنیم و زندگی خود و فرزندانمان را دوباره بسازیم؛ احساس می‌کردیم رنج تمام شده است.»
اما حالا، به گفته او، «هنوز از بازگشت جنگ به‌شدت شوکه‌ایم»، در حالی که اسرائیل غزه را با شدت تازه‌ای بمباران می‌کند.
هر روز با فکر این‌که چگونه آب تهیه کنیم و نان بپزیم آغاز می‌شود.
الزعانین توضیح داد: «با کمک‌ها زندگی می‌کنیم؛ اصلاً درآمدی نداریم. همه‌چیز گران است، با قیمت‌هایی دو برابر.»
با وجود دستور ارتش اسرائیل برای تخلیه به سمت غرب، دانشگاه خیلی امن‌تر از بیت‌حانون به نظر نمی‌رسد.
او گفت: «بمباران اطراف ما ادامه دارد و هر لحظه انتظار مرگ داریم. از جهان می‌خواهم با انسانیت به ما نگاه کند، جنگ را پایان دهد و به ما فرصتی بدهد تا با فرزندانمان زندگی کنیم.»
این پناهگاه همچنین یادآوری تلخی برای آوارگان است که جوانان غزه یک سال و نیم است از هر چیزی شبیه آموزش مناسب محروم شده‌اند.
الزعانین گفت: «دانشگاه‌ها جایی برای آموزش فرزندان ما هستند، نه پناهگاه آوارگان.»
تا ژانویه سال گذشته، همه مدارس غزه تعطیل شده بودند؛ از جمله هر ۱۲ دانشگاه آن که در مقاطع مختلف هدف حملات اسرائیل قرار گرفتند.
۹۰ هزار دانشجوی دانشگاهی غزه که پیش از جنگ در دانشگاه‌ها ثبت‌نام کرده بودند، برای دومین سال پیاپی عمدتاً نتوانسته‌اند تحصیلشان را ادامه دهند و احتمالاً هزاران دانشجو و عضو هیئت علمی دیگر نیز کشته شده‌اند.
برای سهام نصیر، مادری ۵۰ ساله و دارای هشت فرزند، دانشگاه اسلامی هشتمین مکانی است که او و خانواده‌اش از زمان آغاز حمله اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۳ به آن آواره شده‌اند.
نصیر که به‌شدت به سوخت نیاز دارد، توضیح داد آوارگانی که در دانشگاه پناه گرفته‌اند مجبور شده‌اند کتاب‌های دانشگاهی پراکنده را جمع کنند و بسوزانند تا غذا را گرم کنند، آب بجوشانند و گرم بمانند.
نصیر و خانواده‌اش، مانند الزعانین، پس از آتش‌بس به بیت‌حانون برگشته بودند.
او گفت: «فکر کردیم جنگ تمام شده و از مرگ گریخته‌ایم، اما ناگهان جنگ و بمباران شدید برگشت.»
آوارگی‌های بی‌پایان برای خانواده‌اش سخت‌تر و سخت‌تر شده است. نصیر گفت: «دست‌کم شهدا از این رنج راحت شده‌اند.»
صبحی الخروات، ۳۵ ساله، اهل بیت‌حانون، برای همسر بیمار و فرزند نوزادش در دانشگاه پناه گرفت؛ پس از آن‌که ۱۶ ماه نخست جنگ را در جنوب غزه در جست‌وجوی پناهگاه گذرانده بود.
او به +972 گفت: «اگر خانواده‌ای نداشتم، هرگز در آغاز جنگ به جنوب تخلیه نمی‌شدم؛ تلاش برای نجات فرزندانم از مرگ بود.»
در اواسط فوریه، در حالی که آتش‌بس هنوز برقرار بود، همسر الخروات در سفر طولانی آنها از جنوب غزه به شمال زایمان کرد.
او حتی در داخل دانشگاه فرصتی برای بهبود کامل از زایمان و سفر طاقت‌فرسا پیدا نکرده است.
الخروات گفت: «همه اطراف من مشغول برپا کردن چادر و تهیه آب و غذا هستند. روزهای ما صرف جست‌وجوی نیازهای اولیه زندگی می‌شود.»
شب‌ها گلوله‌باران متوقف نمی‌شود.
الخروات با تأسف گفت: «می‌خواهیم جهان این را متوقف کند. بس است جنگ. از همه اینها بسیار خسته‌ایم.»
منبع: https://www.972mag.com/islamic-university-refuge-northern-gaza/