منبع: Middle East Eye
راشا منصور ۳۷ ساله، وقتی به المواسی، شهری نزدیک رفح در مرز جنوبی غزه با مصر رسید، «چیزی جز شن و مکانی خالی بدون هیچ چادری» پیدا نکرد.
منصور، همسرش و پنج فرزندشان دو هفته پیش خانه خود را در اردوگاه آوارگان البریج در مرکز غزه ترک کرده بودند؛ پس از آن‌که اسرائیل به ساکنان دستور داد به دیرالبلحِ مجاور بروند یا به جنوب، یعنی رفح، حرکت کنند؛ شهری که اکنون میزبان بیش از یک میلیون فلسطینی آواره است.
چون در دیرالبلح جایی برایشان نبود، منصور به همسرش گفت فکر می‌کند باید به رفح بروند «تا مجبور نشویم دوباره به جایی دیگر منتقل شویم».
جنگ پیش از آن نیز ضربه سختی به خانواده زده بود. منصور یک ماه پس از آغاز جنگ به Middle East Eye گفت اسرائیل اردوگاه آنها را بمباران می‌کرد، با وجود اطمینان‌هایی که درباره امن بودن آن داده شده بود.
او گفت: «در ماه دوم جنگ، برادر کوچک‌ترم عبدالرحمن و خانواده عمویم را از دست دادم. موشک‌ها به خانه عمویم، که کنار ما بود، اصابت کردند و همه بستگانم در ساختمان کشته شدند؛ عمویم، نوه‌هایش، دخترانش و برادرم. پدر و مادرم چند ماه است برای درمان پدرم در مصر هستند. ما بدون والدینمان در سخت‌ترین شرایط زندگی می‌کنیم.»
اندکی بعد، منصور و خانواده‌اش به جنوب گریختند. او گفت: «یک پتو و به اندازه کافی رختخواب برای خانواده و چند وسیله دیگر با خودم بردم.»
وقتی به المواسی رسیدند، با بیابانی ساحلی و مملو از جمعیت روبه‌رو شدند. او گفت: «پیدا کردن چادر دشوار بود. خیلی می‌ترسیدم با سه دخترم در فضای باز و بدون سرپناه بنشینم… دو روز با دشواری بسیار آنجا ماندیم. احساس می‌کردم وسط خیابان هستم. محل پر از آدم بود. بعضی‌ها برای خودشان چادرهای نایلونی درست می‌کردند و بعضی مجبور بودند بدون تشک روی زمین بخوابند.»
همسر منصور برای پیدا کردن چادر رفت و به او گفتند برخی چادرها تا ۲۰۰۰ شِکِل، یعنی ۵۴۰ دلار، فروخته می‌شوند؛ قیمتی که خانواده توان پرداختش را نداشت.
این مادر گفت: «چادری پارچه‌ای درست کردیم و داخل آن نشستیم. خانه‌هایی را که زمانی امن و گرم بودند ترک کرده‌ایم و حالا اینجا، در این مکان خالی، در یک چادر پارچه‌ای هستیم. زمستان است و هوا بسیار سرد.»
اکنون حدود ۱.۹ میلیون نفر از خانه‌های خود در غزه آواره شده‌اند و بسیاری به دلیل امن‌تر دانستن رفح و المواسی و نیز به این دلیل که ارتش اسرائیل از آنها خواسته به این مناطق بروند، به سوی جنوب حرکت کرده‌اند.
شرایط وخیم
اشرف القدره، سخنگوی وزارت بهداشت فلسطین، در مطلبی در تلگرام گفت زیرساخت‌ها و خدمات پزشکی رفح توان پاسخگویی به نیازهای حدود ۱.۳ میلیون آواره را ندارند.
در چند روز گذشته، اسرائیل حملات هوایی شدیدی بر رفح انجام داده و خانه‌هایی را که خانواده‌های آواره در آنها پناه گرفته بودند هدف قرار داده و بنا بر گزارش‌ها ۱۳۵ نفر را کشته است.
رفح تنها گذرگاه مرزی غزه است که تحت کنترل اسرائیل نیست، اما طبق گزارش وال‌استریت ژورنال، مقام‌های اسرائیلی به مصر گفته‌اند قصد دارند عملیاتی نظامی در بخش غزه‌ای این منطقه انجام دهند؛ جایی که فلسطینیان آواره در حال حاضر در آن پناه گرفته‌اند.
با وجود دشواری‌ها، پناهندگان غزه همچنان خواهان پایان محاصره «فرساینده» هستند
این فلسطینیان در فضای باز با شرایطی بسیار وخیم روبه‌رو هستند. منصور گفت: «هر لحظه ممکن است باران ببارد. هزاران شهروند در خیابان، بدون چادر یا سرپناه هستند. چادر راه‌حل نیست. ما نیاز داریم جنگ متوقف شود و اجازه داشته باشیم به خانه‌هایمان برگردیم. ما فاجعه ۱۹۴۸ را تجربه کرده‌ایم، اما چیزی که اکنون تجربه می‌کنیم بسیار دشوارتر است.»
در شهر رفح، رامی ابوقُدوس ۴۰ ساله روزهایش را صرف پیدا کردن جایی می‌کند که خودش، همسرش و سه فرزندش بتوانند در آن پناه بگیرند؛ پس از آن‌که مجبور شدند اردوگاه نصیرات در مرکز نوار غزه را ترک کنند.
او به MEE گفت: «چادر جای خوبی برای زندگی نیست. سه فرزند دارم که هنوز از سرما بهبود پیدا نکرده‌اند. در شبکه‌های اجتماعی برای پیدا کردن چادری که دست‌کم برای زندگی مناسب باشد درخواست کمک منتشر می‌کنیم، اما چیزی نیست. همه‌چیز پول می‌خواهد و قیمت‌ها دو برابر شده‌اند. چادر، غذا، نوشیدنی و همه چیزهای دیگر بسیار گران‌اند. نمی‌خواهم نزدیک به پانصد دلار برای چادری خرج کنم که از ما در برابر زمستان محافظت نخواهد کرد.»
ابوقُدوس گفت برخی مناطق المواسی و دیگر بخش‌های رفح نیز توسط اسرائیل بمباران شده‌اند. «ارتش اسرائیل در این جنگ به هیچ‌کس رحم نمی‌کند. نمی‌توانم برای فرزندانم امنیت فراهم کنم. ما آوارگان در رفح رنج بزرگی می‌کشیم. ارتش ما را به آنجا می‌راند، در حالی که می‌داند با افزایش جمعیت، شهر منفجر خواهد شد.»
به گفته ابوقُدوس و دیگر فلسطینیان آواره در رفح، در شهر غذای کافی وجود ندارد. او گفت: «اگر در بازار هیچ غذای کنسروی پیدا نکنم، خانواده‌ام چیزی برای خوردن پیدا نخواهند کرد.»
این شهر خدمات و زیرساخت‌های لازم برای رسیدگی به شمار افرادی را که به آن پناه آورده‌اند ندارد؛ در نتیجه، وضعیت انسانی به‌سرعت وخیم‌تر می‌شود.
ابوقُدوس گفت: «ارتش اسرائیل هنوز از شهروندان می‌خواهد مناطق مسکونی خود را در شهر خان‌یونس تخلیه کنند و به رفح بروند. تا چه زمانی باید این‌گونه آواره بمانیم؟ آیا چادرهایی که اکنون در آنها زندگی می‌کنیم قابل قبول‌اند؟»
زندگی او و اطرافیانش درهم شکسته است. ابوقُدوس با MEE درباره همه چیزهایی که در بمباران ادامه‌دار اسرائیل از دست رفته بود صحبت کرد.
او گفت: «برای فرزندانم رؤیا و آینده‌ای داشتم. در مدرسه‌ای به‌عنوان معلم کار می‌کنم و برنامه روزمره زیبایی داشتم. می‌خواهم دوباره آن را داشته باشم. می‌خواهم جنگ بدون این‌که کسی از خانواده‌ام را از دست بدهیم پایان یابد. دلم برای خانه‌ام، همسایه‌هایم و اردوگاهم تنگ شده است.»
مکث کرد. «می‌خواهم به زندگی‌ام برگردم، این چادری را که از مقداری نایلون ساخته‌ام و نه از ما در برابر سرما محافظت می‌کند و نه در برابر نور، ترک کنم. می‌خواهم انفجارهای شبانه و سکوت مرگبار روزها را پشت سر بگذارم.»
منبع: https://www.middleeasteye.net/news/israel-palestine-war-gaza-rafah-tents-shelter